wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan en knagen
aan de grenzen van het geweten tot
het geheugen als heelal barstens vol is  
en het vreemde pijnlijk rondgaat.

om elkaar bekommerd
voeren wij de dialoog tot
het absurd zwaar wordt
zijn wij het zat

pareren we listig luid
een tirade 

te verwerken
dat ons innerlijk bevrijdt
dat reëel wordt dat
ik ken als tijd 

dit bezweren baart pas zorg
dat bij eerste krimp
met compassie
plaatsgrijpt 

een episode waarvan
ik waardig
getuig als mijn

hart