wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan en knagen
aan de grenzen van het geweten tot
het geheugen als heelal barstens vol is  
en het vreemde pijnlijk rondgaat.

om elkaar bekommerd
voeren wij de dialoog tot
het absurd zwaar wordt
zijn wij het zat

pareren we listig luid
een tirade
warm, levend en wilskrachtig 
die ons innerlijk bevrijdt

dit worden
dat ik ken als tijd

het betere te kunnen
dit weer te hebben in mijn

hart