wat je al niet met je meedraagt
vooral de blunders lijken vers
chromo-somen vormden je tot wat je bent
hoeveel anderen kwamen niet op jouw weg?

herinneringen komen en gaan
en het geweten heeft nooit zonder werk gezeten
als dat vreemde pijnlijk rondgaat.

om elkaar bekommerd voeren wij de dialoog 
tot het absurd wordt
pareren we listig luid
een tirade van lichter worden
dat ons innerlijk bevrijdt
en dat ik ken als tijd 

dit bezweren baart echte zorg
dat bij eerste krimp
met compassie
doortastend plaatsgrijpt en mezelf

geniet als wijs 
en dit geheel beken
als mijn
 
hart